vrijdag 25 oktober 2013
maandag 21 oktober 2013
Carnaval in Limón
Dit weekend was er carnaval in Limón. Huh, wat raar, carnaval in oktober zou je zeggen. Ja, nu inderdaad. En het wordt nog gekker, in San José vieren ze carnaval net na Kerstmis en in weer andere plaatsen in januari. Oftewel, er is altijd reden voor een feestje.
Het carnaval hier was uiteraard compleet anders dan het carnaval dat we in onze contreien gewend zijn, er was wel bier, maar daarbij houdt de vergelijking ook ongeveer op. Niemand was verkleed, behalve de mensen die in de parade meeliepen, en zelfs zij konden nog wel wat leren van het carnaval bij ons.
We waren maar een dag in Puerto Limón en om 7 uur 's avonds vertrok de laatste bus alweer naar San José. We hebben dus vooral de parade gezien. Een voor een kwamen de groepen aan ons voorbij gelopen tussen 2 uur een 6:30 's middags. Wij hebben lekker mee gedanst vanaf ons geïmproviseerde tribunetje - overal stonden stoelen (verschillende stoelen: eetkamerstoelen, plastic tuinstoelen en heel veel krukjes die niet altijd even goed in elkaar bleven zitten) die mensen konden huren om de parade te zien. Wij zaten eersterangs achter de dranghekken, maar dat betekende niet dat je ook alles goed kon zien, want binnen korte tijd stond het ook binnen de dranghekken vol met mensen en konden de groepen er nog maar moeilijk langs.
In de parade werd vooral veel muziek gespeeld, veel bands kwamen voorbij. Jammer genoeg werd er maar weinig gedanst. Geheel tegen de verwachtingen in hebben we maar weinig echt goede dansers gezien en bovendien miste het bij de meeste groepen nogal aan coördinatie, oftewel iedereen deed maar waar hij/zij zin in had. Pas bij de laatste groep begon het ergens op te lijken.
Na afloop van de parade was er nog een concert in het park waar we even bij zijn gaan kijken en waar we ondertussen ons avondeten: een bakje vanalles: salade, een groente die op aardappel lijkt en spek voor de anderen; een bekertje mangoraspsel met zout en citroen en een ijsje gemaakt van (water)ijs met aardbeiensiroop en melkpoeder waardoor het op een milkshake leek.
Het carnaval hier was uiteraard compleet anders dan het carnaval dat we in onze contreien gewend zijn, er was wel bier, maar daarbij houdt de vergelijking ook ongeveer op. Niemand was verkleed, behalve de mensen die in de parade meeliepen, en zelfs zij konden nog wel wat leren van het carnaval bij ons.
We waren maar een dag in Puerto Limón en om 7 uur 's avonds vertrok de laatste bus alweer naar San José. We hebben dus vooral de parade gezien. Een voor een kwamen de groepen aan ons voorbij gelopen tussen 2 uur een 6:30 's middags. Wij hebben lekker mee gedanst vanaf ons geïmproviseerde tribunetje - overal stonden stoelen (verschillende stoelen: eetkamerstoelen, plastic tuinstoelen en heel veel krukjes die niet altijd even goed in elkaar bleven zitten) die mensen konden huren om de parade te zien. Wij zaten eersterangs achter de dranghekken, maar dat betekende niet dat je ook alles goed kon zien, want binnen korte tijd stond het ook binnen de dranghekken vol met mensen en konden de groepen er nog maar moeilijk langs.
In de parade werd vooral veel muziek gespeeld, veel bands kwamen voorbij. Jammer genoeg werd er maar weinig gedanst. Geheel tegen de verwachtingen in hebben we maar weinig echt goede dansers gezien en bovendien miste het bij de meeste groepen nogal aan coördinatie, oftewel iedereen deed maar waar hij/zij zin in had. Pas bij de laatste groep begon het ergens op te lijken.
Na afloop van de parade was er nog een concert in het park waar we even bij zijn gaan kijken en waar we ondertussen ons avondeten: een bakje vanalles: salade, een groente die op aardappel lijkt en spek voor de anderen; een bekertje mangoraspsel met zout en citroen en een ijsje gemaakt van (water)ijs met aardbeiensiroop en melkpoeder waardoor het op een milkshake leek.
Op weg
Als je dacht dat de wegen in sommige Europese landen soms slecht zijn na een barre winter bijvoorbeeld, dan moet je eens naar Costa Rica komen. Hoewel de staat van de wegen ongetwijfeld nog beter is dan op andere plekken in de wereld is het wegennet hier verre van ideaal. Met name nu, in het regenseizoen.
De maximum snelheid die je hier mag rijden is 80 km/uur en echte snelwegen zijn er niet, behalve rond San José. In de rest van het land liggen met name provinciale wegen waar je 60 of 80 mag rijden en die recht door stadjes en dorpjes heenlopen, waar je dan moet afremmen tot 40 km/uur of zelfs maar 25 km/uur als de school net begint of uit is. (Wanneer dat precies is is de vraag, want er zijn niet vaak kinderen in de scholen te zien, zelfs niet op een woensdagochtend.) Dit zijn echter de fijne wegen om overheen te rijden. Er zitten dan hier en daar wel wat gaten in de weg, maar je komt tenminste nog ergens.
Het grootste deel van het wegennet in het land bestaat uit zandweggetjes. Met een beetje geluk kun je daar zelfs nog in z'n 3 overheen rijden, maar het kan ook voorkomen dat je 30 km in de eerste versnelling moet rijden en als het even slecht wil je zelfs nog een rivier moet oversteken (waarbij het pad door de rivier loopt en waar geen brug is, welteverstaan). Dit is ons inderdaad ook overkomen en na zo'n rit ben je blij dat je eindelijk bij je hotel bent aangekomen.
De maximum snelheid die je hier mag rijden is 80 km/uur en echte snelwegen zijn er niet, behalve rond San José. In de rest van het land liggen met name provinciale wegen waar je 60 of 80 mag rijden en die recht door stadjes en dorpjes heenlopen, waar je dan moet afremmen tot 40 km/uur of zelfs maar 25 km/uur als de school net begint of uit is. (Wanneer dat precies is is de vraag, want er zijn niet vaak kinderen in de scholen te zien, zelfs niet op een woensdagochtend.) Dit zijn echter de fijne wegen om overheen te rijden. Er zitten dan hier en daar wel wat gaten in de weg, maar je komt tenminste nog ergens.
Het grootste deel van het wegennet in het land bestaat uit zandweggetjes. Met een beetje geluk kun je daar zelfs nog in z'n 3 overheen rijden, maar het kan ook voorkomen dat je 30 km in de eerste versnelling moet rijden en als het even slecht wil je zelfs nog een rivier moet oversteken (waarbij het pad door de rivier loopt en waar geen brug is, welteverstaan). Dit is ons inderdaad ook overkomen en na zo'n rit ben je blij dat je eindelijk bij je hotel bent aangekomen.
dinsdag 8 oktober 2013
Tropisch fruit
Heel veel dingen zijn hier anders dan in Europa en zo ook het fruit. Er zijn wel appels en aardbeien, maar die zijn geïmporteerd dus heel duur. Natuurlijk worden er ook hier de bekende tropische vruchten, zoals banaan en ananas gegeten, maar daarnaast zijn er ook heel veel soorten fruit die ik nog nooit geproefd had of zelfs nooit van gehoord had - en heb, want er komen elke dag weer nieuwe soorten bij.
Langs de straat staan vaak verkopers met kleine kraampjes en daar is van alles te koop, waaronder vaak een soort harige, sprieterige lychees die rambutáns heten. Bij de ingang van het terrein waar de ambassade zich bevindt staat ook elke ochtend een man met een karretje met sinaasappels, daar gaan we 's ochtends een bekertje sap halen voor het werk - 's middags is hij er ook altijd alweer vandoor, waarschijnlijk zijn z'n sinaasappelen dan weer op.
Dan kan je bij alle eettentjes ook nog eens allerlei soorten mixen fruitsap bestellen, zoals sapjes met cas, tamarindo of allerlei andere soorten fruit waar je nog nooit van gehoord hebt. Is het normaal al lastig om menu-kaarten in andere talen te begrijpen, hier is het nog een graadje erger. Soms komt het zelfs voor dat alle sapjes van soorten fruit zijn gemaakt die je allemaal niet kent.
Langs de straat staan vaak verkopers met kleine kraampjes en daar is van alles te koop, waaronder vaak een soort harige, sprieterige lychees die rambutáns heten. Bij de ingang van het terrein waar de ambassade zich bevindt staat ook elke ochtend een man met een karretje met sinaasappels, daar gaan we 's ochtends een bekertje sap halen voor het werk - 's middags is hij er ook altijd alweer vandoor, waarschijnlijk zijn z'n sinaasappelen dan weer op.
Dan kan je bij alle eettentjes ook nog eens allerlei soorten mixen fruitsap bestellen, zoals sapjes met cas, tamarindo of allerlei andere soorten fruit waar je nog nooit van gehoord hebt. Is het normaal al lastig om menu-kaarten in andere talen te begrijpen, hier is het nog een graadje erger. Soms komt het zelfs voor dat alle sapjes van soorten fruit zijn gemaakt die je allemaal niet kent.
Je bent pas echt in Costa Rica als je...
Je bent pas echt in Costa Rica als je...
- jezelf niet Costa Ricaans, maar Tico noemt.
- met de bus voor een paar euro naar de andere kant van het land komt.
- die bus bovendien gewoon met de deuren open rijd.
- in soda's (lokale kleine eettentjes) eet.
- in die soda casado's (een groot bord vol met allerlei typische dingetjes) bestelt.
- 's ochtends Gallo Pinto (rijst met bonen) als ontbijt eet.
- sowieso bij elk gerecht rijst eet.
- 's ochtends vroeg opstaat, omdat de zon al om 5 uur schijnt.
- 's avonds ook weer vroeg in bed ligt, want om 6 uur is het alweer pikkedonker.
- niet meer omkijkt naar een beestje (kakkerlakje, slak, ...) meer of minder in je huis.
Wordt vervolgd...
- jezelf niet Costa Ricaans, maar Tico noemt.
- met de bus voor een paar euro naar de andere kant van het land komt.
- die bus bovendien gewoon met de deuren open rijd.
- in soda's (lokale kleine eettentjes) eet.
- in die soda casado's (een groot bord vol met allerlei typische dingetjes) bestelt.
- 's ochtends Gallo Pinto (rijst met bonen) als ontbijt eet.
- sowieso bij elk gerecht rijst eet.
- 's ochtends vroeg opstaat, omdat de zon al om 5 uur schijnt.
- 's avonds ook weer vroeg in bed ligt, want om 6 uur is het alweer pikkedonker.
- niet meer omkijkt naar een beestje (kakkerlakje, slak, ...) meer of minder in je huis.
Wordt vervolgd...
Walvissen en quetzals
Dat Costa Rica het land bij uitstek is om natuurschoon te zien moge duidelijk zijn. Het ontbreekt niet aan nationale parken, dus in een weekend hebben we twee verschillende parken gezien.
Eerst het park Marino Ballena, met een schiereiland dat heel toepasselijk op een walvissenstaart lijkt. Het was nu dan ook walvissenseizoen - de walvissen die van Antarctica komen (vriendjes van pinguïns!) waren nu in Costa Rica, maar over een paar maanden komen de walvissen van de noordpool naar hetzelfde gebied. Voor de walvissen die er nu zaten was het nu het seizoen waarin ze baby's krijgen, er waren dus ook een paar kleine walvisjes te zien - hoewel, klein ... We hebben 4 uur op het water gedobberd en veel walvissen gezien, hoewel ze niet helemaal uit het water gesprongen kwamen. Daarvan ben ik wel flink misselijk geworden, dus echt mooie foto's of video's heb ik niet kunnen maken, maar met dit filmpje toch een impressie van hoe het was:
Daarna zijn we de bergen in getrokken om weer terug te gaan naar San José en het werd duidelijk dat Costa Rica een land van uiteenlopende klimaten is. We hadden hier wel onze dikke truien aan kunnen trekken, zo koud was het. De temperatuur kan hier dalen tot wel 5 graden. We hadden echter geen dikke truien bij, dus dan maar in laagjes werken. In de bergen bij het park los Quetzales zagen zelfs de dorpjes en de mensen er compleet anders uit dan aan de kust. Huizen waren hier vaak van steen gebouwd en de mensen hadden een veel lichtere huidskleur - én veelal jassen aan. In dit deel van het land heb je wel de meeste kans om de Quetzal te zien, een vogel die ongeveer zo groot is als een duif en alle kleuren van de regenboog lijkt te hebben. De mannetjes kunnen staartveren tot een meter lang hebben, maar die vallen weer uit na het paarseizoen, wat pas weer in het voorjaar is. Om deze mooie vogel te zien moesten we wel vroeg opstaan - om 6 uur gingen we met een gids op pad die het fluitje van de Quetzal na deed. Na een tijdje wat rondgekeken te hebben zagen we er eindelijk een en later kwamen er nog wat andere voorbij fladderen. Maar zonder de gids en zijn telescoop hadden we ze waarschijnlijk nooit gezien, want ze zaten meestal goed verscholen tussen de bladeren. Door de telescoop konden we ze toch goed zien en ook nog een paar fotootjes maken.
Abonneren op:
Reacties (Atom)