Europa reis

Beter laat dan nooit! Hier is dan het filmpje van onze Europa-reis afgelopen zomer:

Carnaval in Limón

Dit weekend was er carnaval in Limón. Huh, wat raar, carnaval in oktober zou je zeggen. Ja, nu inderdaad. En het wordt nog gekker, in San José vieren ze carnaval net na Kerstmis en in weer andere plaatsen in januari. Oftewel, er is altijd reden voor een feestje.

Het carnaval hier was uiteraard compleet anders dan het carnaval dat we in onze contreien gewend zijn, er was wel bier, maar daarbij houdt de vergelijking ook ongeveer op. Niemand was verkleed, behalve de mensen die in de parade meeliepen, en zelfs zij konden nog wel wat leren van het carnaval bij ons.

We waren maar een dag in Puerto Limón en om 7 uur 's avonds vertrok de laatste bus alweer naar San José. We hebben dus vooral de parade gezien. Een voor een kwamen de groepen aan ons voorbij gelopen tussen 2 uur een 6:30 's middags. Wij hebben lekker mee gedanst vanaf ons geïmproviseerde tribunetje - overal stonden stoelen (verschillende stoelen: eetkamerstoelen, plastic tuinstoelen en heel veel krukjes die niet altijd even goed in elkaar bleven zitten) die mensen konden huren om de parade te zien. Wij zaten eersterangs achter de dranghekken, maar dat betekende niet dat je ook alles goed kon zien, want binnen korte tijd stond het ook binnen de dranghekken vol met mensen en konden de groepen er nog maar moeilijk langs.

In de parade werd vooral veel muziek gespeeld, veel bands kwamen voorbij. Jammer genoeg werd er maar weinig gedanst. Geheel tegen de verwachtingen in hebben we maar weinig echt goede dansers gezien en bovendien miste het bij de meeste groepen nogal aan coördinatie, oftewel iedereen deed maar waar hij/zij zin in had. Pas bij de laatste groep begon het ergens op te lijken.

Na afloop van de parade was er nog een concert in het park waar we even bij zijn gaan kijken en waar we ondertussen ons avondeten: een bakje vanalles: salade, een groente die op aardappel lijkt en spek voor de anderen; een bekertje mangoraspsel met zout en citroen en een ijsje gemaakt van (water)ijs met aardbeiensiroop en melkpoeder waardoor het op een milkshake leek.

Op weg

Als je dacht dat de wegen in sommige Europese landen soms slecht zijn na een barre winter bijvoorbeeld, dan moet je eens naar Costa Rica komen. Hoewel de staat van de wegen ongetwijfeld nog beter is dan op andere plekken in de wereld is het wegennet hier verre van ideaal. Met name nu, in het regenseizoen.

De maximum snelheid die je hier mag rijden is 80 km/uur en echte snelwegen zijn er niet, behalve rond San José. In de rest van het land liggen met name provinciale wegen waar je 60 of 80 mag rijden en die recht door stadjes en dorpjes heenlopen, waar je dan moet afremmen tot 40 km/uur of zelfs maar 25 km/uur als de school net begint of uit is. (Wanneer dat precies is is de vraag, want er zijn niet vaak kinderen in de scholen te zien, zelfs niet op een woensdagochtend.) Dit zijn echter de fijne wegen om overheen te rijden. Er zitten dan hier en daar wel wat gaten in de weg, maar je komt tenminste nog ergens.

Het grootste deel van het wegennet in het land bestaat uit zandweggetjes. Met een beetje geluk kun je daar zelfs nog in z'n 3 overheen rijden, maar het kan ook voorkomen dat je 30 km in de eerste versnelling moet rijden en als het even slecht wil je zelfs nog een rivier moet oversteken (waarbij het pad door de rivier loopt en waar geen brug is, welteverstaan). Dit is ons inderdaad ook overkomen en na zo'n rit ben je blij dat je eindelijk bij je hotel bent aangekomen.

Tropisch fruit

Heel veel dingen zijn hier anders dan in Europa en zo ook het fruit. Er zijn wel appels en aardbeien, maar die zijn geïmporteerd dus heel duur. Natuurlijk worden er ook hier de bekende tropische vruchten, zoals banaan en ananas gegeten, maar daarnaast zijn er ook heel veel soorten fruit die ik nog nooit geproefd had of zelfs nooit van gehoord had - en heb, want er komen elke dag weer nieuwe soorten bij.

Langs de straat staan vaak verkopers met kleine kraampjes en daar is van alles te koop, waaronder vaak een soort harige, sprieterige lychees die rambutáns heten. Bij de ingang van het terrein waar de ambassade zich bevindt staat ook elke ochtend een man met een karretje met sinaasappels, daar gaan we 's ochtends een bekertje sap halen voor het werk - 's middags is hij er ook altijd alweer vandoor, waarschijnlijk zijn z'n sinaasappelen dan weer op.

Dan kan je bij alle eettentjes ook nog eens allerlei soorten mixen fruitsap bestellen, zoals sapjes met cas, tamarindo of allerlei andere soorten fruit waar je nog nooit van gehoord hebt. Is het normaal al lastig om menu-kaarten in andere talen te begrijpen, hier is het nog een graadje erger. Soms komt het zelfs voor dat alle sapjes van soorten fruit zijn gemaakt die je allemaal niet kent.

Je bent pas echt in Costa Rica als je...

Je bent pas echt in Costa Rica als je...

- jezelf niet Costa Ricaans, maar Tico noemt.
- met de bus voor een paar euro naar de andere kant van het land komt.
- die bus bovendien gewoon met de deuren open rijd.
- in soda's (lokale kleine eettentjes) eet.
- in die soda casado's (een groot bord vol met allerlei typische dingetjes) bestelt.
- 's ochtends Gallo Pinto (rijst met bonen) als ontbijt eet.
- sowieso bij elk gerecht rijst eet.
- 's ochtends vroeg opstaat, omdat de zon al om 5 uur schijnt.
- 's avonds ook weer vroeg in bed ligt, want om 6 uur is het alweer pikkedonker.
- niet meer omkijkt naar een beestje (kakkerlakje, slak, ...) meer of minder in je huis.

Wordt vervolgd...

Walvissen en quetzals

Dat Costa Rica het land bij uitstek is om natuurschoon te zien moge duidelijk zijn. Het ontbreekt niet aan nationale parken, dus in een weekend hebben we twee verschillende parken gezien.

Eerst het park Marino Ballena, met een schiereiland dat heel toepasselijk op een walvissenstaart lijkt. Het was nu dan ook walvissenseizoen - de walvissen die van Antarctica komen (vriendjes van pinguïns!) waren nu in Costa Rica, maar over een paar maanden komen de walvissen van de noordpool naar hetzelfde gebied. Voor de walvissen die er nu zaten was het nu het seizoen waarin ze baby's krijgen, er waren dus ook een paar kleine walvisjes te zien - hoewel, klein ... We hebben 4 uur op het water gedobberd en veel walvissen gezien, hoewel ze niet helemaal uit het water gesprongen kwamen. Daarvan ben ik wel flink misselijk geworden, dus echt mooie foto's of video's heb ik niet kunnen maken, maar met dit filmpje toch een impressie van hoe het was:

Daarna zijn we de bergen in getrokken om weer terug te gaan naar San José en het werd duidelijk dat Costa Rica een land van uiteenlopende klimaten is. We hadden hier wel onze dikke truien aan kunnen trekken, zo koud was het. De temperatuur kan hier dalen tot wel 5 graden. We hadden echter geen dikke truien bij, dus dan maar in laagjes werken. In de bergen bij het park los Quetzales zagen zelfs de dorpjes en de mensen er compleet anders uit dan aan de kust. Huizen waren hier vaak van steen gebouwd en de mensen hadden een veel lichtere huidskleur - én veelal jassen aan. In dit deel van het land heb je wel de meeste kans om de Quetzal te zien, een vogel die ongeveer zo groot is als een duif en alle kleuren van de regenboog lijkt te hebben. De mannetjes kunnen staartveren tot een meter lang hebben, maar die vallen weer uit na het paarseizoen, wat pas weer in het voorjaar is. Om deze mooie vogel te zien moesten we wel vroeg opstaan - om 6 uur gingen we met een gids op pad die het fluitje van de Quetzal na deed. Na een tijdje wat rondgekeken te hebben zagen we er eindelijk een en later kwamen er nog wat andere voorbij fladderen. Maar zonder de gids en zijn telescoop hadden we ze waarschijnlijk nooit gezien, want ze zaten meestal goed verscholen tussen de bladeren. Door de telescoop konden we ze toch goed zien en ook nog een paar fotootjes maken.

Aapjes kijken: het vervolg

Nee, jullie worden niet gek, er stonden inderdaad geen foto's van de aapjes in mijn vorige berichtje. De aapjes kwamen namelijk net op dat moment langs en ik had de foto's nog niet op de computer kunnen zetten en uit kunnen zoeken. Maar omdat jullie ze natuurlijk heel graag willen zien, bij deze een paar foto's van echte aapjes:

Aapjes kijken

Wij vermaken ons goed hier in Costa Rica, het is hier prachtig, we ontmoeten veel lieve mensen en momenteel vliegen de aapjes zelfs boven mijn hoofd door de takken heen.
We zijn al in verschillende nationale parken geweest, waar we veel mooie natuur hebben kunnen bekijken, maar we hebben wel geconstateerd dat je hier net zo goed gewoon bij het zwembad kunt blijven zitten en gewoon wachten totdat de doodskopaapjes vanzelf langs komen - zoals nu - of gewoon een stukje rijden naar je volgende bestemming en dan zie je ook vanzelf wel een schildpad of een coati voorbij komen, die vaak ook nog aardig fotogeniek zijn en eens mooi poseren.

Het was dus af en toe ver zoeken naar de dieren in de 'echte' natuurparken - geen enkele ara gezien in het Carara park - en helaas waren we ook net op het verkeerde moment bij het Palo Verde nationaal park bij Nosara, want de massa's schildpadden - ze verwachtten er zo'n 100.000 - kwamen pas een week later... Een ander keertje dus. We hebben daar in Nosara wel zo'n 100.000 krabbetjes gezien, hoewel ze wel steeds heel snel wegdoken als we ook maar een beetje in de buurt kwamen. Maar goed, als al die dieren niet zouden wegduiken zou het natuurlijk wel veel te makkelijk voor ons zijn geweest om ze te spotten.

Kortom, het is hier één groot natuurpark, overal om je heen kun je diertjes zien en horen - met name dat laatste, voornamelijk veel vogels moeten zich nog onthullen aan ons. En de krekels maken ook hier veel lawaai.

Berlijn - Charlottenburg

Dé aanrader van Ilona: Slot Charlottenburg aan de rand van Berlijn. 

Na ondergedompeld te zijn geweest in de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog en de Koude Oorlog (het Jodenmuseum, Checkpoint Charly, de Muur, etc.) was het een aangename verrassing om een andere kant van Berlijn te hebben gezien. Slot Charlottenburg werd gebouwd tussen 1695-1699 en was het favoriete zomeroptrekje van koningin Sophie Charlotte van Pruisen. 

Het paleis is verschillende malen uitgebreid, maar aan het eind van de Tweede Wereldoorlog is een groot deel van het gebouw en het meubilair vernield. Het paleis is echter voor een groot deel gerestaureerd, er zijn nieuwe muur- en wandschilderingen aangebracht en er zijn tafels en stoelen vanuit andere paleizen overgebracht om zo veel mogelijk de originele staat na te bootsen. 

Sophie Charlotte had een lichte verzamelwoede wat betreft Chinees en Japans porselein, in haar leven had ze ruim 3.000 porseleinen voorwerpen verzameld. Pas na haar dood heeft haar man deze collectie verzameld in een vertrek van het paleis. Jammer genoeg is ook een groot deel van deze verzameling verloren gegaan tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar ook dit is weer opgeknapt en tegenwoordig kun je weer een volledige kamer vol met porselein bewonderen - kitch allert, maar het is wel indrukwekkend, zoveel porseleinen potjes en poppetjes bij elkaar.

De tuin is vrij toegankelijk (maar waarom je altijd helemaal om de paleizen heen moet lopen om er te komen, en er geen deur open staat recht naar de tuin toe is ons nog een raadsel) Ook een mooi plekje om te picknicken dus. De tuin is naar Frans model aangelegd, met strakke banen, bloemen aan de zijkant en een fontein (die het leuk vond om ons nat te spetteren, gelukkig had ik een regenjas bij). Aan het einde is er een meer, dat was aangelegd zodat de tuin eindeloos leek te zijn. Sophie Charlotte hield ook van een boottochtje en ging liever met de boot naar het werkpaleis in Berlijn, dan met de koets.

Een rondleiding met audio-guide leidt je door de verschillende vertrekken van het paleis, er wordt verteld over de families die er geleefd hebben en je waant je in het Berlijn van de 18e eeuw. 

Nederland en Holland

Ja, het is weer zover! Ik leer weer allemaal nieuwe mensen kennen en ik kan mijn missie om het mensen aan hun verstand te brengen dat Holland niet Nederland is en dat ik geen Hollander ben. En dat is in sommige talen heel erg lastig, ik begin het dan ook langzaamaan op te geven...

In ieder geval, voor iedereen die het nog niet helemaal begrepen heeft:

Parijs

Met de hele (op een iemand na) Euroculture Strasbourg groep zijn we een weekend naar Parijs geweest. De gemiddelde bezigheden waren niet zo gezellig als ze op onderstaande foto lijken, want behalve op een luchtrooster de cancan dansen voor de Moulin Rouge hebben we vooral musea bezocht.

Op dag 1 stond het Louvre op het programma, waar je normaal gezien al 3 volle weken voor nodig hebt om alles te zien. Daar heb ik een redelijk geslaagde presentatie gehouden - al zeg ik het zelf - over de Vier Seizoenen van Poussin. Presentaties houden in het museum zelf was op zich een goed idee, het nadeel was alleen dat het heel rumoerig was, vooral waar mijn schilderijen hingen - in een doorgang van een kant van het Louvre naar een andere. Uiteindelijk was dit niet zo erg, vervelender was dat sommige schilderijen waarover anderen hun presentatie zouden doen ineens mysterieus vertrokken waren. 's Middags zijn we met een paar mensen gaan eten in de geheime tip van onze professor: een Japans restaurant. Maar geen sushi hier en ook geen teppanyaki, we kregen een flinke kom noedel-soep. De rest van het weekend hebben we het bij Aziatisch eten gehouden: Thais, Vietnamees en crêpes van de Turk.

Op dag 2 zijn we naar het Musée d'Orsay geweest, dat museum dat eerst een treinstation was. Gelukkig was het die dag ook prachtig weer, maar helaas hebben we een groot deel van de dag in het museum doorgebracht. We hebben wel een pauze kunnen houden van zo'n 2 uur, die we in de tuinen van het Louvre (Jardin des Tuileries) hebben doorgebracht. Ook nadat we het hele museum gezien hadden zijn we hiernaar teruggegaan. 's Avonds heb ik nog afgesproken met Marie (die ik kende uit Águilas) en zijn we naar een concertje gegaan waarbij een vriendin van haar de saxofoon speelde. Gelukkig hebben we toen nog kunnen afspreken, want inmiddels zit ze in Buenos Aires.

Aangezien het al redelijk laat was en wij de volgende dag ook weer fit in het Centre Pompidou verder schilderijen gingen bekijken, heb ik op dag 3 nog met Marie 's ochtends afgesproken om een kopje koffie te drinken. Daarbij hadden we ook een 'praline', een soort zoet brood met roze gesuikerde amandelen dat typisch wordt gegeten in Lyon. Marie moest toevallig ook die dag in het Centre Pompidou, maar dan in de bibliotheek ervan, zijn rond dezelfde tijd. De rij voor de ingang was verschrikkelijk lang (een half uur voor openingstijd stonden ze al tot aan het andere eind van het plein te wachten), gelukkig hadden wij een professor bij die praktisch in al die musea woont en konden we zo doorlopen. We zijn hier maar een paar uurtjes gebleven, maar aangezien sommige mensen onze prof al wel in de Seine konden gooien was dit misschien maar goed. Daarna hadden we eindelijk een paar uurtjes voor onszelf, waar vooral de mensen die nog nooit in Parijs geweest waren blij mee waren. We hebben dus een toeristische toer gemaakt naar de Moulin Rouge, Montmartre en de Eifel toren. Om iets voor 22:00 uur vertrok onze trein weer naar Straatsburg en na een sprintje te hebben getrokken voor het station van bestemming hebben we zelfs nog de laatste tram naar huis gehaald. Het was een leuk weekend.

Alsacien

Ook hier in Straatsburg wordt een andere taal gesproken: Alsacien, oftewel Elzassisch / Elzasserduits. Het is een mix tussen het Frans en het Duits. Onze huisbaas spreekt het ook, naast dat hij Frans en Duits spreekt, maar hij is dan ook wat ouder. Jonge mensen spreken het maar vrij weinig hier in de stad. Wel zijn alle straatnaamborden ook hier in twee talen. (Spreken ze dan overal waar ik kom minstens twee talen ...?) Maar in tegenstelling met het Friulaans of Valenciaans zie ik de taal niet echt ergens anders in de stad, op bijvoorbeeld borden bij de universiteit of op aanwijzingen voor toeristen in het centrum.

Onze huisbaas zei dat hij Nederlandse mensen kende en dat die hem konden verstaan als hij Elzassisch sprak. Aan de woorden in de volgende tabel te zien moet het inderdaad niet zo heel moeilijk zijn om er iets van te maken en ook straatnaamborden zijn normaal gezien goed te begrijpen.

Nederlands	Elzasserduits	Hoogduits	Frans
aarde	Arda	Erde	terre
hemel	Hemmel	Himmel	ciel
water	Wàsser	Wasser	eau
vuur	Fihr	Feuer	feu
man	Mànn	Mann	homme
vrouw	Fràui	Frau	femme
eten	assa	essen	manger
drinken	trenka	trinken	boire
groot	groos	groß	grand(e)
klein	klai	klein	petit(e)
nacht	Nàcht	Nacht	nuit
dag	Tààg	Tag	jour

Ik heb het echter nog niet echt iemand horen spreken - met mijn huisbaas spreek ik Frans en dat gaat af en toe al moeizaam. Je hoeft dus absoluut niet Elzassisch te kunnen spreken om naar Straatsburg te komen, en zelfs Frans is bijna overbodig, aangezien we in de klas altijd Engels praten. Je kunt je dus voorstellen dat van het Frans leren weer niets terecht komt.

Waar zijn we nu beland? Italië? Duitsland?

Toen de mensen zich inschreven om hier naar Italië te komen hadden ze zich er wel wat anders bij voorgesteld. Zonnig, warm weer, was buiten hangen aan de lijn, schreeuwende mensen op straat, feesten tot 's ochtends vroeg ... Daarentegen zijn ze hier in Udine heel rustig en het is koud. Een paar kilometer verderop liggen de met sneeuw bedekte Alpen, wat een zeer mooi plaatje geeft als ik 's ochtends naar de stad toe fiets of rijd, en daarachter liggen Oostenrijk en Duitsland alweer. Voor veel mensen voelt het hier dan ook meer Duits aan. De mensen zijn beheerst, er is niet veel volk op straat en midden in de nacht is er geen open pizza-tent te vinden. De aperitieven zijn echter wel heel gezellig, de mensen gaan zo rond een uur of 6 naar het café om een aperitiefje te drinken (of twee, of drie, ...) en de Spaanse erasmus studenten brengen ook zeker wat leven in de stad. Maar aangezien het nu hartje winter is en de temperatuur niet meer zo aangenaam blijven de mensen liever thuis. Zeker als het regent hoef je niet de deur uit te gaan, want je komt niemand tegen. (Hoewel ze in Spanje nog erger daarin zijn)
Dus behalve mijn huisgenote, die klein is, donker haar heeft, altijd druk in de weer is, heel hard kan praten en dus zo uit Sicilië weg zou kunnen zijn gelopen, is de 'echte' Italiaan hier ver te zoeken.
Dat haalt niet weg dat je hier waarschijnlijk meer van Italië leert kennen dan in grote steden als Rome of Milaan. Er zijn dan wel buitenlandse studenten, maar niet veel toeristen hebben van Udine gehoord (niet dat dat nodig is, overigens) en daardoor houd de stad haar eigen karakter en kom je eerder met Italianen van hier in contact.
Ook is Italië ontzettend divers, en dat is ook wel te verwachten. Ik ben hier in kilometers gezien dichterbij huis dan iemand uit zuid Italië. Dus ja, verschil moet er wezen.

Friulano

Italië valt onder de meest diverse landen van Europa. Ze is nog maar net 150 jaar een staat, daarvoor bestond het land uit allemaal verschillende staatjes, zoals Venezië, Toscane en noem het allemaal maar op. En overal spraken ze een ander dialect, de 'Italiaanse' taal is daarna eigenlijk pas ontstaan, hoewel het moeilijk is om te spreken van 'Italiaans', omdat er nog steeds veel verschillen tussen de verschillende regio's zijn en er kunnen makkelijk 4 woorden voor een ding bestaan, naar gelang van de streek waar je bent. (Ja, ik heb wel een beetje opgelet bij Benzoni en Vanden Berghe)
Hier hebben ze zelfs hun eigen taaltje, net zoals de Friezen en de Catalanen, namelijk het Friulaans. Heel veel versta ik er niet van en toen ik bij de autogarage de mevrouw achter de balie Friulaans hoorde praten met de man die voor me in de rij stond kreeg ik ook een lichte paniekaanval, maar gelukkig sprak ze ook 'normaal' Italiaans. Het enige woord dat ik ken omdat een vriendin het zo'n leuk woord vindt is 'frut', dat 'kind' betekent, als ware het het fruit van een relatie/huwelijk. Verder hoor ik vaak 'bon di' in plaats van 'buon giorno', dat is dan weer wat makkelijker. Ik hoor de taal niet zo heel veel, hoewel er laatst ook weer een vrouw voor me in de rij bij de kassa in de supermarkt Friulaans sprak. Schijnbaar is het echter toch niet een taal die alleen door ouderen gesproken worden, maar dat er nog voldoende jonge sprekers zijn. Alle straatnaambordjes staan ook in twee talen. Toch heb je die taal zeker niet nodig om hier rond te kunnen komen, iedereen spreekt ook gewoon Italiaans.

Examenstress (2)

De examenperiode is weer afgelopen en de punten komen langzaamaan binnen. Uiteindelijk blijkt al de stress dan toch weer voor niets te zijn, want ik kan zeker thuiskomen met dit rapport. Of misschien helpt de stress er toch aan mee om juist goede punten te halen. In ieder geval een voorlopig gemiddelde van 29 op 30 is niet mis. Het zet wel aan het denken of het Italiaanse puntensysteem niet heel soepel is. Terwijl de meeste studenten bij ons allang blij zijn als ze een voldoende halen, is het hier meer de trend om het cijfer te weigeren als je lager dan een 24 hebt (vanaf een 18 heb je een voldoende) en het maar gewoon over te doen. Ik sta dus flink te kijken van de punten die we krijgen. De Italiaanse studenten overigens ook, want die vinden dat we maar lage punten krijgen nu juist. Ze zijn het zo gewend om 30'en te krijgen dat het nu juist tegenvalt. Tja, je kunt niet alles hebben en dan zal het nog moeilijk worden voor degenen die naar Groningen, Göttingen of Straatsburg gaan, daar zullen ze waarschijnlijk niet meer zo scheutig met de punten zijn.
In ieder geval, ik ben er blij mee!

Ryanair

Vrijdag was het weer zo ver, we hadden vakantie. En natuurlijk maakten we daar meteen gebruik van. Een paar weken eerder hadden ik en twee Duitse vriendinnen een Ryanair vluchtje naar Weeze geboekt. Een andere vriendin had ook een vlucht vanaf hetzelfde vliegveld, maar dan een uurtje later, dus we hebben er meteen een dagtripje van gemaakt, samen de trein en de bus gepakt, chocolaatjes gegeten en geluncht in Treviso - bij gebrek aan pizzerias hebben we een kebab gehaald.
Ik als trouwe Ryanair-klant had m'n kleine koffertje bij van de maximale afmetingen. Ik had hem niet van tevoren kunnen wegen, maar aangezien de vracht beperkt was (een laptop, een paar boeken en telefoon-opladers) zou dat waarschijnlijk niet voor problemen zorgen. Onze Amerikaanse metgezel had bij de incheck-balie echter minder goed opgelet, want ookal had ze maar een redelijk kleine rugzak bij, deze zat overvol en was in plaats van de standaard Ryanair-afmetingen niet rechthoekig, maar rond. Na veel duwen en trekken hebben we hem in het bakje gekregen en mochten we verder zonder problemen doorlopen. Fase 2 was de douane en daar had ze meer pech, want werd een (nog gesealde) pot crème van de body shop, dat ze als cadeautje voor haar gast-familie voor de kerst had gekocht, uit haar rugzak geplukt. Na een discussie of wel dan niet vloeibaar was is hij toch uiteindelijk in de prullenbak beland. Haar reis kon niet meer stuk.
Ondanks het gedoe met te grote of zware koffers vind ik Ryanair een geweldige vliegmaatschappij voor studenten. Waar anders vind je een vlucht van €20,- of zelfs minder? Bovendien zijn er veel verschillende vliegvelden bij ons in de buurt waar ik kan landen en zijn er in andere landen ook vaak veel bestemmingen redelijk dichtbij waar ik moet zijn (Águilas uitgezonderd). Er moet alleen goed opgelet worden dat je niet je koffer te vol propt of inderdaad de verkeerde maat hebt. Oh ja, en je gegevens natuurlijk goed invullen van tevoren, zoals sommigen zullen weten.
We zijn ook weer goed aangekomen in Duitsland. Er werd zelfs geklapt toen we landden, en dat heb ik al lang niet meer meegemaakt. Toen hoefden we alleen nog maar thuis te komen. Terwijl mijn Duitse vriendinnen nog zo'n 180 km moesten afleggen, waren wij 70 km verderop al weer op plaats van bestemming. De vader van een van de twee dacht dan ook al bijna dat hij al in Nederland was beland, met zo veel gele nummerplaten. Op de parkeerplaats van vliegveld Weeze scheidden onze paden weer, we hebben elkaar een fijne kerst toegewenst en over twee weken gaan we weer terug met het vliegtuig.