Walvissen en quetzals

Dat Costa Rica het land bij uitstek is om natuurschoon te zien moge duidelijk zijn. Het ontbreekt niet aan nationale parken, dus in een weekend hebben we twee verschillende parken gezien.

Eerst het park Marino Ballena, met een schiereiland dat heel toepasselijk op een walvissenstaart lijkt. Het was nu dan ook walvissenseizoen - de walvissen die van Antarctica komen (vriendjes van pinguïns!) waren nu in Costa Rica, maar over een paar maanden komen de walvissen van de noordpool naar hetzelfde gebied. Voor de walvissen die er nu zaten was het nu het seizoen waarin ze baby's krijgen, er waren dus ook een paar kleine walvisjes te zien - hoewel, klein ... We hebben 4 uur op het water gedobberd en veel walvissen gezien, hoewel ze niet helemaal uit het water gesprongen kwamen. Daarvan ben ik wel flink misselijk geworden, dus echt mooie foto's of video's heb ik niet kunnen maken, maar met dit filmpje toch een impressie van hoe het was:

Daarna zijn we de bergen in getrokken om weer terug te gaan naar San José en het werd duidelijk dat Costa Rica een land van uiteenlopende klimaten is. We hadden hier wel onze dikke truien aan kunnen trekken, zo koud was het. De temperatuur kan hier dalen tot wel 5 graden. We hadden echter geen dikke truien bij, dus dan maar in laagjes werken. In de bergen bij het park los Quetzales zagen zelfs de dorpjes en de mensen er compleet anders uit dan aan de kust. Huizen waren hier vaak van steen gebouwd en de mensen hadden een veel lichtere huidskleur - én veelal jassen aan. In dit deel van het land heb je wel de meeste kans om de Quetzal te zien, een vogel die ongeveer zo groot is als een duif en alle kleuren van de regenboog lijkt te hebben. De mannetjes kunnen staartveren tot een meter lang hebben, maar die vallen weer uit na het paarseizoen, wat pas weer in het voorjaar is. Om deze mooie vogel te zien moesten we wel vroeg opstaan - om 6 uur gingen we met een gids op pad die het fluitje van de Quetzal na deed. Na een tijdje wat rondgekeken te hebben zagen we er eindelijk een en later kwamen er nog wat andere voorbij fladderen. Maar zonder de gids en zijn telescoop hadden we ze waarschijnlijk nooit gezien, want ze zaten meestal goed verscholen tussen de bladeren. Door de telescoop konden we ze toch goed zien en ook nog een paar fotootjes maken.