Gezelschapsspelletjes

Zaterdagavond - we hebben onszelf klaargemaakt om uit te gaan, we zouden met een paar vrienden naar een bar gaan waar zogezegd veel studenten komen. Het is een beetje koud, maar dat wil de pret niet drukken, want binnen merk je daar toch niets meer van. We komen aan bij de bar, waar een vriendin ons op staat te wachten en ze zegt dat het heel rustig is, iedereen zit aan tafels en er is dus geen 'fiesta'. We gaan toch maar even naar binnen om te kijken en hebben door dat we in een spelletjescafé zijn beland. Tegen de wand staat een paar kasten vol met kaart- en bordspellen - van uno tot world of warcraft en alles daar tussenin - en achterin het café staat een heuse multimedia-set met wii, ps3 en de complete guitar hero uitrusting. Een spelletje spelen is altijd leuk, zou je denken, dus we hebben een tafeltje uitgezocht en we gingen een spelletje uitzoeken. Nu kan een spelletje sowieso al moeizaam zijn, in een gezelschap van twee Italianen, een Poolse, een Duitse en een Nederlandse wordt het nog lastiger. Het eerste wat op tafel kwam was trivial pursuit en verboden woord, maar aangezien 3 van de 5 aanwezigen de helft van de vragen of de te omschrijven woorden niet begrepen gingen deze alweer snel van tafel - Italiaans is toch maar een lastige taal. (Dit soort spelletjes zijn overigens wel ideaal om een taal goed te leren, het regelmatig spelen van Party & Co in Spanje heeft redelijk zijn vruchten af geworpen.) Vervolgens kwamen Monopoly en een spel met treintjes op tafel. Het tweede zag er leuk uit, dus we hebben een poging gewaagd, nadat de nogal ingewikkelde spelregels (in Siciliaans accent) voorgelezen waren snapten we er nog niets van, dus we gingen maar weer op zoek naar iets anders. Toen kwam Mens-erger-je-niet voorbij. Jawel, het bestaat ook in Italië en het heet 'Non t'arrabbiare' ('Mensch ärgere dich nicht' in het Duits en 'Chińczyk' in het Pools, wat 'Chinees' betekent. In Spanje spelen ze 'Parchis', maar dat is weer net iets anders.) Aangezien er er vrij weinig simpelere spellen bestaan, leek dit ons een goede optie. Nadat de spelregels alsnog met enige moeite aan de Italianen werd uitgelegd konden we beginnen. Natuurlijk maakt het spelletje ook in Italië zijn naam waar, elke keer als iemand bijna met een pionnetje met veel moeite bij het einde was werd 'ie weer terug naar huis gestuurd en daar wordt je niet blij van, onze Italiaanse vriend begon steeds meer op het poppetje op de voorkant van de doos te lijken. Na een uur gespeeld te hebben was er nog niemand bij het eind aangekomen. Daarom hebben we de regels veranderd en zou degene winnen die als eerste überhaupt met een pionnetje bij het einde zou komen. (ipv. dat je met vier pionnetjes moet eindigen) Na nog een tijdje doorgespeeld te hebben was het eindelijk zo ver en had miss Duitsland gewonnen - tja, daar komt het spelletje uiteindelijk vandaan hè.