Examenstress

Behalve dat het de titel van een liedje uit de musical die we een aantal jaar geleden in elkaar hebben gezet is, begint het nu ook bittere waarheid te worden. Om mijn moeder dus een plezier te doen en niet elke dag wanhopig naar Nederland te bellen schrijf ik mijn frustratie hier van me af. Zoals altijd in het studentenleven is de maand december niet alleen de feestmaand, maar ook de aanloop naar de examens. Hier aan de Universiteit van Udine vinden ze het zelfs leuk om examens voor kerstmis te plannen, dus dat is ook gebeurd. Inmiddels heb ik de afgelopen drie weken elke week een examen gehad (een daarvan was niet voor de universiteit, maar van mijn cursus Kroatisch) en we hebben inmiddels ook een deadline van een paper achter de rug. Komende week sluiten we nog een vak af met een presentatie en een examen. Om het plaatje compleet te maken hebben we in januari nog twee examens en drie deadlines voor papers. Het is niet zo dat ze in Italië er graag snel vanaf willen zijn en dus de helft al in december doen, want normaal gezien zijn hier alle examens ook gewoon in de examenperiode in januari. Echter, aangezien we een internationaal programma doen wilden sommigen graag de examens zo snel mogelijk afronden, zodat we in januari niet meer zo veel te doen zouden hebben en zodat ze hier nog maar voor een paar dagen terug zouden hoeven te komen na de kerstvakantie. Wat wel erg Italiaans is is de chaotische organisatie. Voor het vak dat we volgende week afronden (EU rechten) hadden we aan het begin van de week nog maar de helft van de lessen gehad, omdat de prof tijdens het jaar (ofwel de twee maanden waarin we alle lessen moeten proppen) een redelijk aantal keer niet de moeite kon nemen om naar de les te komen. De laatste twee weken hebben we dus ook flink wat lessen moeten inhalen. Dat gecombineerd met nog een paar andere vakken die ook nog op het laatste moment wat lessen willen inhalen en dus weinig tijd om te leren komt neer op examenstress.